دفتر ناقص من

نوشته شده توسط ندا شاه حسینی در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 |

برگشتنی از افسریه، که برای گرفتن کارت کنکور آزاد رفته بودم؛ سر چهار راه پشت چراغ قرمز عابران ایستاده بودم و فکرم از سوال اول میان ترم معادلات و واکنش آقاجانی به حل مزخرفم پر کشید به اینکه حالا چگونه خودم را برایش اثبات کنم؟ که من دانشجوی سال خیلی آخر هستم و استاد بیخیال؛ ما به ده شما هم قانعیم و استاد حیات دانشجویی ما را نمیران... از او هم به یک کلام که شما در طول ترم دانشجوی فعال که هیچ اصلا دانشجو نبودی... از من هم اصرار که من بودم و حتی جزوه نوشتم و تمرین حل کردم... و حسن ختمام ماجرا اینکه استاد می گوید اصلا من جزوه نوشتن را قبول ندارم و اگر تو درس را یادبگیری جزوه نوشتن بی معنا است و تمرینهایت به درد خودت هم نخورده که الان نمره نیاورده ای و اگر در کلاس فعال بودی و پای تخته مسئله حل کرده بودی امروز بیست می شدی... ودلایلش من را قانع کرد که من اصلا دانشجو نبودم...
ناگهان قارپ... صدایی آمد. یک ماشین گنده ای خورد به یک تاکسی که وسط چهار راه یک بچه دبستانی را زیر گرفته بود و مادرش جیغ و فغان که بچه ام را کشتند و آقا موبایلت را بده من به پدرش زنگ بزنم... و ماشین گنده سیه پوش شیک، واژگون شد و عده ای از درونش داد و هوار که آقا الان می رسند و بدو... ببر، بلندش کن و گرد وغباری و جمعیتی از شرق رسیدند و با سلام و  صلوات ماشین و « ما یحمل به » را بلند کردند و لا اله الا الله گویان روی دست بردند... و تاکسی روی هوا و زمین پشتک وارویی زد و ... تلپ و تالاپ... همچون جرم سماوی یخ زده و نتراشیده و نخراشیده از آسمان بر سر ما نازل شد و قرچ و قوروچی و در چشم به هم زدنی با من همان کرد که من چند دقیقه ای با نخود و لوبیای آبگوشت ظهر جمعه...
خلاصه ماجرا اینکه قصه تازه شروع شد و به قولی روح مجردم پر زد و خوشحال از اینکه در عالم ماده که باطن جهنم است نمانده  شکر گذار و سرمست، نگاهی به این ور و آن ور انداختم که دیدم یک دستم در دست مادر بچه دبستانی است و آبنبات چوبی به دست دیگر، که رسیدیم سر چهارراه و دیدم چراغ قرمز است و تا توفم را قورت بدهم و دست مادر را بکشم وسط خیابان بودیم و صدای ترمزی و مادر پرید اون ور و من این ور و تا به حال ضرب شست اینطوری نخورده بودم...
بعد احساس کردم دست کودکی در دستم است و آویزان؛ و ناراحت بودم، از ماجرای دیشب که عباس آقا بد عنوق بود و می دانم که زیر سر این زری نکبت است که گه گداری دیده ام سرک به دکان عباس آقا می کشد... بچه راه بیا دیگه...
بعد دستی به دنده بردم و سه را چهار کردم و با دست دیگر سیگار به ته رسیده را پرت کردم بیرون و تا از زرد چهار راه رد بشوم، یه نمه گاز را بیشتر کردم که دیدم یک ننه ای با بچه اش مثل گاو سرشان را انداخته اند پایین آمدند وسط چهار راه... ترمز کردم ولی واینستاد...
بعد داشتم سخنرانی می کردم برای بچه های تیم ملی و توضیح می دادم که فرصت درون زمین در عرض یک دهم ثانیه به دست می آید و چنین و چنان؛ بعد هم نمی دانم چه کسانی بودند که خیلی تحویلم می گرفتند و با هم مقداری دور زمین فوتبال دویدیم و کلی دوربین دور و برمان. خسته شده بودم، به بچه ها گفتم جمع کنیم بریم که ناگهان دیدم از لنز دوربین ها پلق پلق آدم میزنه بیرون، و همه شاکی... که سوار ماشین شدیم و دِ فرار، اما جمعیت از شرق دنبالمان روان بود تا رسیدیم سر چهار راه...
در نهایت روح مجردم دوری زد و نمی دانم کدام آدمی پیدا شد که آمد بالای گوشت کوبیده ما و منفذی برای تنفس مصنوعی پیدا کرد و دوباره ما را اسیر جهان ماده کرد با فرمی نه بهتر از سابق...
نتیجه: اگر پشت چراغ قرمز عابر نایستاده بودم، یا روح مجردم کاملا آزاد می شد و یا معادلات پاس می شدم.